Zdjęcie: Reuters: Cheryl Ravelo
Hua Chunying – rzecznik MSZ w Pekinie – powiedział, iż traktat obronny filipińsko-amerykański powinien być dedykowany pokojowi i stabilności w regionie Azji-Pacyfiku oraz służyć interesom zainteresowanych stron. Typowa „mowa-trawa”, w odpowiedzi na pytanie dziennikarza. Co jednak innego mógł powiedzieć? Wszyscy wiedzą, że prawdziwym celem manewrów „Balikatan 2014” jest ćwiczenie odparcia inwazji ChRL w regionie Morza Południowochińskiego.
Wczoraj ponad pięć tysięcy żołnierzy ze Stanów Zjednoczonych i Filipin rozpoczęło wspólne, dwutygodniowe ćwiczenia w reagowaniu na każdy możliwy kryzys, który może dotknąć region. Wojskowi z obydwu stron jednak podkreślają, że głównym celem manewrów jest zwalczanie zagrożenia morskiego. Nie można tego inaczej interpretować niż zagrożenie ze strony ChRL.
Szef sztabu filipińskiej armii gen. Emmanuel Bautista podkreślił (i jego słowa są skierowane do Pekinu, choć nikt nie mówi tego głośno), iż kiedy Stany Zjednoczone i Filipiny kierują się zasadą pokojowego rozwiązywania konfliktów, to powinny równocześnie rozwijać kolektywne możliwości odpowiedzi na każde zagrożenie pokoju i bezpieczeństwa.
Sekretarz Spraw Zagranicznych Filipin Albert del Rosario powiedział, że ćwiczenia wzmocnią możliwości reagowania na wzrost napięcia wywołany przez „nadmierne i ekspansywne roszczenia morskie i terytorialne” oraz „agresywny wzorzec zachowań”, które zagrażają pokojowi i stabilizacji.
O wadze ćwiczeń świadczy fakt, że na manewry w Polsce, w obliczu agresji Rosji na Ukrainie Pentagon przysłał 150 spadochroniarzy, a na Filipinach, kiedy nie mamy do czynienia z otwartą agresją ChRL, wylądowało kilka tysięcy Marines. Co prawda statki ALW dwa razy próbowały zablokować filipińskie dostawy zaopatrzenia i zmian wojska na Mieliznę Thomasa na Morzu Południowochińskim, ale nie ma to jednak porównania do aneksji Krymu.
Ćwiczenia odbywają się na podstawie Traktatu o Wzajemnej Obronie miedzy Manilą i Waszyngtonem z 1951 roku.
zawielkimmurem.net 