W mediach pojawiła się sensacyjna wiadomość, że Japonia rozmieściła pociski dalekiego zasięgu w południowo-zachodnim regionie kraju. Pociski mają zasięg tysiąca km, więc w ich zasięgu znalazł się oddalony o 900 km Szanghaj. Z tymi sensacjami jest tylko jeden kłopot, są to pociski… przeciwokrętowe.
Minister obrony Koizumi Shinjiro poinformował we wtorek, że pociski zainstalowano w Kumamoto, w południowej części wyspy Kiusiu, w ramach działań mających na celu wzmocnienie potencjału militarnego Japonii w obliczu nasilającej się aktywności Marynarki Wojennej ALW na Morzu Wschodniochińskim. Koizumi podał również, że szybujące pociski hipersoniczne (Hyper Velocity Gliding Projectile, HVGP), „zaprojektowany w celu obrony odległych wysp przed siłami wroga,” został rozmieszczony w Shizuoka, kolejnym obszarze przybrzeżnym, położonym bliżej Tokio, który wychodzi na Pacyfik.
To realizacja planów zatwierdzonych jeszcze w 2022 roku, kiedy podjęto decyzję o rozmieszczeniu w terenie pocisków, dających zdolność do kontrataku.
Formalnie Japonia prowadzi politykę wykorzystywania swoich sił zbrojnych wyłącznie do samoobrony w jej najściślejszym znaczeniu, ale w praktyce w ostatnich latach jest prowadzona rozbudowa środków dających możliwość atakowania celów poza bezpośrednim sąsiedztwem wysp japońskich. W opublikowanej w zeszłym roku białej księdze dotyczącej obrony ministerstwo obrony potwierdziło zamianę strategii: „Jeśli nadal będziemy polegać wyłącznie na obronie przeciwrakietowej (…) coraz trudniej będzie w pełni stawić czoła zagrożeniu” ze strony pocisków wykorzystujących zaawansowane technologie.
Jak pokazały wojny na Ukrainie czy z Iranem, samo zwalczanie rakiet przeciwnika jest kosztowne, a druga strona może łatwo przełamać obronę atakiem saturacyjnym. W efekcie jest konieczność rażenia środków przenoszenia rakiet wroga lub miejsc ich dyslokacji.
zawielkimmurem.net 