Do ChRL pojechała przewodnicząca KMT i pewnie minionki Pekinu będą teraz na wszelkie sposoby odmienić „Konsensus 1992.” Dlatego powtórzę to, co napisałem na ten temat w Krzemowej Tarczy.
Niestety, wielu, nawet uznanych badaczy Chin czy relacji chińsko-tajwańskich, powtarza bezmyślnie propagandę Pekinu i traktuje „Konsensus 1992” jako fakt. Co oczywiście ułatwia robotę KPCh.
„KPCh zaczęła zmieniać swoją politykę wobec Tajwanu w drugiej połowie lat dziewięćdziesiątych, kiedy pozycja międzynarodowa i militarna ChRL znacznie wzrosła. Pozory stwarzane przez formułę „jeden kraj, dwa systemy” przestały jej wówczas wystarczać. Od tamtej pory Pekin stara się wymusić na Tajpej deklarację, że ten nie będzie dążył do formalnej niepodległości. Cel ten chciał osiągnąć za pomocą „konsensusu 1992” (九二共识), który jego zdaniem miał zostać uzgodniony podczas spotkania nieformalnych przedstawicieli obu stron w październiku 1992 r., kiedy miały one przyjąć „zasadę jednych i niepodzielnych Chin”. W rzeczywistości w otwartych źródłach nie istnieją żadne dokumenty wspominające o „konsensusie 1992” datowane wcześniej niż na rok 2000. Lee Teng‑hui, prezydent Tajwanu w latach 1988–2000, zaprzeczył też, że kiedykolwiek uzgodniono taką formułę.1 Niemniej od początków XXI wieku Pekin stawia kolejnym rządom tajwańskim uznanie „konsensusu 1992” jako warunek utrzymania nieformalnego dialogu.”
—
1 Nieformalny charakter kontaktów między stronami, utrzymywany przez dwie organizacje pozarządowe, sprawia, że nie można wykluczyć, iż doszło do nieporozumienia i to, co dla przedstawicieli Tajwanu było niezobowiązującą opinią, chińscy negocjatorzy przedstawili w Pekinie jako formalne zobowiązanie. Wydaje się jednak pewne, że strony nie zawarły żadnego porozumienia na piśmie. Zob. Former MAC Minister Chen Ming-tong’s Comments on the 1992 Hong Kong Talks, Rada ds. Kontynentu, 2016.
zawielkimmurem.net 