10411991_714473038623711_3885160254935909819_n

W Europie barki i łodzie w górę rzeki były przeciągane zazwyczaj przez zwierzęta. W Azji Wschodniej cierpiącej na przeludnienie na wsi, zwierzęta pociągowe były (i są) rzadkością. Do pracy wykorzystywano głównie bawoły, ale kiedy sprawiają się one w miarę dobrze na polu ryżowym to słabo nadają się do innych prac pociągowych. Co zrobić kiedy jest mało zwierząt a dużo ludzi? Można zaprząc do pracy ludzi.

Ludzie ciągnęli łodzie i barki wzdłuż wszystkich rzek Chin przez tysiące lat. Dopiero umasowienie silników spalinowych w drugiej połowie XX wieku wyeliminowało zapotrzebowanie na pracę pociągaczy (纤夫 chien fu).

W Chinach od wieków pociągacze tworzyli własną subkulturę i grupę społeczną. W niektórych regionach górnej Jangcy (powyżej Shennong) pracują do dnia dzisiejszego nago. Jest to obecnie jedna z atrakcji turystycznych regionu.

10537125_714472931957055_6255652331141629364_n

W górnych partiach rzeki, gdzie jest bardzo silny nurt a dno pełne kamieni praca w ubraniu była niewygodna i niebezpieczna (szybka woda lepiej opływa nagie ciało). Tutaj też pociągacze muszą często wspinać się po ostrych kamieniach, a ubrania były w Chinach zawsze towarem deficytowym, zwłaszcza dla biednych.

W niektórych regionach pociągacze byli też poganiani przez biczownika. Wielu podróżników z Europy uważało kiedyś, że ci naganiacze są szefami pociągaczy lub nawet właścicielami niewolników, których zaprzęgli do pracy. Poganiacze byli jednak zatrudniani i opłacani przez samych pociągaczy. Pociągacze stanowili z zasadę bardzo egalitarną grupę i żaden z nich nie mógł się wywyższyć ponad innych. Uderzenie innego też stanowiło tabu, dlatego pojawiło się zapotrzebowanie zatrudnienia kogoś z zewnątrz. Poganiacz miał pilnować, żeby nikt z grupy się nie ociągał i miał bić takiego delikwenta tak długo, aż ten dociągnął do reszty grupy.

Pociągacze stanowili własny świat ze specyficznymi pieśniami, slangiem i zwyczajami. Silni fizycznie i skorzy do buntu, przez charakter swojej pracy (podróże na długie dystanse, egalitarny styl bycia) wyłamywali się ze sztywnych reguł konfucjańskiego społeczeństwa. Możliwe, że nagość – surowo potepiana przez chińską tradycję – jest kolejną formą zamanifestowania odmienności tej grupy społecznej. Poganiacze zawsze zresztą z chęcią brali udział we wszelkiego rodzaju zamieszkach i powstaniach, a warunki pracy pozwalały im na szybką zmianę miejsca pobytu i dużą anonimowość poza własnym zamkniętym środowiskiem.

Krótki program o pociągaczach – co prawda po katońsku, ale są napisy.

[youtube.com=https://www.youtube.com/watch?v=oWBkmxKsq2k]

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.