W związku z sesją OZPL wiele spraw umknęło i teraz powoli będę wracał co do ważniejszych wydarzeń.

Na Tajwanie zmarł pisarz Li Ao (李敖), znany przede wszystkim z powieści „Świątynia Źródeł Prawa w Pekinie” (北京法源寺),1 za którą był nominowany do Nagrody Nobla. Ao to barwna i pełna sprzeczności postać, równie znana ze swojej działalności politycznej, jak pisarstwa – opublikował blisko sto książek.

W czasie wizyty w Hong Kongu w 2005 roku na konferencji prasowej powiedział: Tajwańczycy są wciąż lepsi. To łajdacy, ale są kochani. Hongkończycy są cwańszy. Singapurczycy są głupsi. Chińczycy są niezgłębieni.

Urodził się w 1935 roku w Harbinie, ale w 1949 roku uciekł wraz rodziną na Tajwan. Działał w opozycji antyczangkajszekowskiej, co przypłacił w 1972 roku wyrokiem 10 lat więzienie. Wyszedł na wolność w 1976 roku, w czasie „odwilży” po śmierci Generalissimusa w 1975 roku.

Do końca był jednak związany z Guomindang, ale nie był członkiem partii i zachował niezależność do końca. W 2000 roku startował w wyborach prezydenckich z ramienia prozjednoczeniowej Nowej Partii. Sprzeciwiał się ruchowi niepodległościowemu na Tajwanie i opowiadał się za zjednoczeniem w przyszłości z kontynentem, ale na równych zasadach.

Równocześnie regularnie nawoływał Pekin do demokratyzacji i potrafił mówić o tym wprost w czasie wizyt na kontynencie, doprowadzając gospodarzy do białej gorączki.

Miał również barwne życie prywatne, ale to nie kronika towarzyska.

Powieść Ao opowiada o tzw. „stu dniach reform”, ostatniej poważnej próbie przeprowadzenia modernizacji Chin przez Dynastię Mandżurską, kiedy młody cesarz Guangxu wraz z grupą reformatorów próbował przeprowadzić szereg zmian. Ogólnym celem było ustanowienie konstytucyjnej monarchii na wzór japońskich reform Meiji po 1868.

Po 104 dniach cesarz został szybko umieszczony w areszcie domowym, gdzie zmarł w 1908 roku (otruty?), a jego zwolennicy zostali ścięci. Władzę przejęli konserwatyści pod wodzą cesarzowej wdowy Cixi.

„Reformy stu dni” mogły zmienić losy Chin, ale słaby cesarz nie potrafił być konsekwentny w działaniach, ani nie potrafił pozyskać poparcia części aparatu biurokratycznego. Jedyny trwały ślad po zrywie reformistycznym Guangxu to ustanowiony wtedy Uniwersytet Pekiński.


1 To najstarsza świątynia buddyjska w Pekinie, ufundowana  w 645 roku przez cesarza Taizong z Dynastii Tang. Na Zachodzie powieść Ao ukazała się po angielsku pod tytułem: „Martyrs’ shrine: the story of the reform movement of 1898 in China”.

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s