Autor: Jing Huang
Tytuł: Factionalism in Chinese Communist politics (Frakcjonalizm w życiu politycznym chińskich komunistów)
Wydawnictwo: Cambridge University Press (2000)

Jing Huang to bardzo kontrowersyjna postać. W 2017 roku został oskarżony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych Singapuru, gdzie mieszkał, o bycie „agentem wpływu obcego państwa” (w domyśle ChRL), w efekcie odebrano mu prawo pobytu i równocześnie stracił pracę w Szkole Polityki Publicznej Lee Kuan Yew (Lee Kuan Yew School of Public Policy) wszystko w związku z esejem: What type of East Asian order will China accept?

Jing Huang1 urodził się i wychował w ChRL, jego rodzice byli wojskowymi lekarzami, co samo w sobie niczego nie przesądza, ale rozumiem, że może budzić podejrzenia. Osobiście znajduję inkryminowany esej jako dobrą analizę pekińskiej polityki w stosunku do Azji Południowo-Wschodniej. Wydaje się, że władze w Singapurze poczuły się dotknięte dosyć chłodną analizą słabości regionu. Z drugiej strony, część poświęcona relacjom Pekinu z Waszyngtonem zdezaktualizowała się już dosyć mocno. Oczywiście istnieje możliwość, że przyczyną kłopotów Jing Huanga w Singapurze była jego poza publicystyczna aktywność, a esej był jedynie pretekstem.

Przechodząc do książki Jing Huang, to ciekawa analiza frakcyjności w KPCh. Od samych początków partii komunistycznej w Chinach do czasów Deng Xiaoping. Poznajemy mechanizm powstawania i działania frakcji partyjnych. Oczywisty niedosyt pozostawia fakt, że autor nie zdecydował się pisać o czasach bardziej współczesnych niż późny Deng Xiaoping.

Co ważne, Jing Huang również zajmuje się kwestią definiowania i opisywania frakcji KPCh przez zachodnich obserwatorów. Dla mnie bardzo ciekawe okazały się próby eliminacji frakcjonizmu w KPCh w czasach Yan’an i tzw. „okrągły stół”, które pozwoliły zachować jedność KPCh w okresie wojny domowej i doprowadzić do zwycięstwa w 1949 roku. Późniejsza dekompozycja „okrągłego stołu” doprowadziła do wzrostu rywalizacji wewnątrz aparatu biurokratycznego i dała podłoże do wielkich kampanii politycznych maoizmu, które de facto były płaszczyzną walki frakcyjnej w partii.


1 Właściwie: Huang Jing (黄靖), ale po naturalizowaniu w Stanach Zjednoczonych zaczął stawiać zachodnim zwyczajem imię przed nazwiskiem.

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.