Redakcja: Thomas A. Hollihan
Tytuł: The Dispute Over the Diaoyu/Senkaku Islands: How Media Narratives Shape Public Opinion and Challenge the Global Order (Spór o wyspy Diaoyu/Senkaku: jak narracja medialna kształtuje opinię publiczną i rzuca wyzwanie porządkowi globalnemu)
Wydawnictwo: Palgrave Macmillan (2014)

Wyspy Senkaku, nazywane w ChRL Diaoyu (钓鱼岛), stanowią kolejną beczkę prochu wokół ChRL, która tylko czeka na iskrę.

Niezamieszkałe wyspy były przez większą część historii jedynie punktem nawigacyjnym na Morzu Wschodniochińskim. Wszystko zmieniło się w 1895 roku, kiedy na początku wojny z Chinami, Japonia anektowała wyspy. Ponieważ miało to miejsce w czasie konfliktu zbrojnego w Chinami, wielu Chińczyków uważa, że anektując wyspy Japonia odebrała je cesarstwu. W rzeczywistości, chociaż wyspy znalazły się już dosyć wcześnie w chińskich zapasikach misji dyplomatycznych do Królestwa Ryukyu (Okinawa), które płaciło trybut cesarstwu, ale nigdy nie były częścią Chin.

Na samych wyspach niewiele się zmieniło pod rządami japońskimi. Ok. roku 1900 Koga Tatsushirō założył przetwórnię rybną, w której pracowało ponad 200 robotników, ale biznes padł na początku lat 40. i od tej pory wyspy pozostają niezamieszkałe. Japonia odzyskała suwerenność nad wyspami w 1972 roku razem z resztą Prefektury Okinawa. W procesie dziedziczenia własność wysp przeszła w latach 70. do rodziny Kurihara. 2012 roku rząd w Tokio wykupił – formalnie znacjonalizował za odszkodowaniem – wyspy, aby uniknąć przejęcia ich przez nacjonalistycznych polityków, którzy planowali przekształcić je w bazę antychińskich i nacjonalistycznych kampanii, o czym ostrzegł Pekin. Pekin wyraził cichą zgodę, ale kiedy doszło do nacjonalizacji rozpętał antyjapońską histerię w kraju.

Praca pod redakcją Hollihana opisuje własnie kampanie medialne i ich percepcję ze strony Chin i Japonii po nacjonalizacji Senkaku. Bardzo ciekawa jest także analiza historycznych narracji wobec Senkaku. Dla mnie zajmującego się bieżącymi wydarzeniami najciekawsze jednak były dwa rozdziały. Ósmy autorstwa Hollihana poświęcony sposobi relacjonowania sporu przez media w Stanach Zjednoczonych (niestety nie ma odpowiednika poświęconego Europie) oraz dziewiąty Ptricii Riley pokazujący problemy dyplomacji publicznej w dobie całodobowych mediów informacyjnych o zasięgu globalnym.

Nie jest to książka dla każdego, ale powinna zainteresować nie tylko analityków ds. Chin, Japonii czy Azji Wschodniej, ale też specjalistów od dyplomacji publicznej, politycznego PR i mediów.

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.