Autor: Barack Obama
Tytuł: A Promised Land (Ziemia obiecana)
Wydawnictwo: Crown 2020

Dzisiaj trochę inna recenzja, ponieważ w wybranej książce interesuje mnie nie sam temat lub autor, a jedynie wybrany wątek. Sięgnąłem po książkę Baracka Obamy ponieważ chciałem zobaczyć, co pisze o swoich kontaktach z Chińczykami. Niemniej jednak trudno nie zauważyć, że są to bardzo dobrze napisane wspomnienia. Zwłaszcza, że Obama jest jednym z nielicznych polityków, który potrafi pisać i pisze sam swoje książki bez ghostwritera.

Chiny (China)1 pojawiają się po raz pierwszy na 96 stronie (mam wersję elektroniczną) i potem przewijają się już przez całość tekstu ponad sto razy,2 aż do samego końca. Obraz ChRL i jej przywódców jest jednoznacznie negatywny. Hu Jintao okazuje się równie nudny na spotkaniach za zamkniętymi drzwiami jak w czasie publicznych wystąpień. W prywatnej rozmowie wciąż czyta z kartki. Wen Jiabao okazuje się lepszym dyplomatą – bardzo symptomatyczne, że kiedy Obama naciska na kwestie strukturalne w handlu między obydwoma stronami, to Wen najpierw używa zgranej karty, że ChRL to wciąż państwo rozwijające się, a kiedy to nie działa to proponuje, że Pekin po prostu kupi więcej produktów ze Stanów Zjednoczonych (ss. 484-485). Widać, że już wtedy ChRL była gotowa na pseudo porozumienie w stylu Phase One Deal, na które dał się nabrać Donald Trump.

Obama jednak przyznaje się, że nie docenił szybkości z jaką Pekin będzie nadrabiał dystans dzielący Chiny od Stanów Zjednoczonych. Żałuje też, że nie podjął bardziej asertywnych działań wobec nierówności handlowych z ChRL. Na usprawiedliwienie pisze o trudnej sytuacji gospodarczej po kryzysie 2007/2008. Więcej nie będę zdradzał, ale nie zabraknie tutaj smaczków z kuchni wielkiej polityki.

Jest to pierwsza książka z dwóch planowanych, które mają obejmować lata Obamy w Białym Domu. Ponieważ ta część kończy się na zabiciu Osamy bin Ladena w maju 2011 roku, więc nie ma w niej tego, co najciekawsze z mojego punktu widzenia. Nie znajdziemy tutaj ani uwag o Xi Jinping (jego nazwisko w ogóle nie pada), który objął władzę na XVIII Zjeździe KPCh w 2012 roku, ani o Zwrocie ku Azji, który został zapoczątkowany przez administrację Obamy w tym samym roku. Z mojego punktu widzenia druga część będzie o wiele ciekawsza, ale ton i sposób narracji już wskazuje, że Demokraci mogą być o wiele bardziej trudniejszym przeciwnikiem dla KPCh niż był Trump.


1 Tylko raz pada słowo „china”, czyli zastawa stołowa. 😉
2 Nie licząc przypisów.

Opublikował/a Michał Bogusz

2 Comments

  1. Nie byli dotąd trudniejszym przeciwnikiem dla Chin, niż Republikanie. Ale kto wie, Biden z pewnością jest lepiej przygotowanym politykiem od Trumpa w kwestii polityki międzynarodowej.

    Polubienie

    Odpowiedz

    1. To Obama zainicjował „Pivot to Asia”. Ogólnie długo panował w Waszyngtonie konsensus co do polityki engagmentu i Republikanie nie wykazywali się jakoś specjalnie. Zmiana w Waszyngtonie dotyczy obydwu obozów, a Trump w tym wszystkim odegrał najwyżej rolę akceleratora, ale też wiele działań blokował w nadziei na „huge deal”.

      Polubienie

      Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.