Autor: Frank Dikötter
Tytuł: Wydawnictwo: Bloomsbury Publishing (2026)
Mam w ręku najnowszą książkę Franka Diköttera, historyka najnowszych Chin, którego nie trzeba przedstawiać. Wreszcie po trochę płytkiej książce „China After Mao: The Rise of a Superpower,” która nie była zła, ale obejmowała po prostu zbyt długi okres, od śmierci Mao do Xi Jinping, wiec nie mogła wchodzić zbyt głęboko w detale, teraz dostajemy świetne i szczegółowe studium.
Dla mnie najciekawsze i najbardziej zmitologizowany okres w historii KPCh to lata 1925-1931, od śmierci Sun Yat-sena do ustanowienia Jiangxi Sowietu. Dikötter nie tylko obala partyjną narracje, ale też obnaża słabość większości historyków zajmujących się tym okresem. Dikötter dotarł do wielu źródeł, w tym dokumentów Kominternu w Moskwie, archiwów francuskiego wywiadu, Kuomintangu na Tajwanie, czy japońskiej Armii. Jednak wielokrotnie pokazuje, że zwykła kwerenda prasy z tego okresu powinna wzbudzić wątpliwości wśród każdego średnio nawet inteligentnego historyka. Pokazuje, że w czasie Ekspedycji Północnej komuniści nie tylko rozpętali kampanię terroru, aby sabotować postępy nacjonalistów, ale świadomie chcieli sprowokować interwencję obcych mocarstw, stąd ataki na obcokrajowców. Już około 1925 roku przywódcy KPCh uznali, że jedyną szansę na zdobycie władzy nad Chinami da im obca agresja (zgodnie z leninowskim hasłem, im gorzej, tym lepiej). Ich marzenie spełniło się dopiero w 1937 roku, wraz z pełnoskalową inwazja japońską.
W pozostałych częściach książki Dikötter nie odpuszcza. Bardzo polecam
zawielkimmurem.net 