Jak wiadomo na Północy i Południu, na Wschodzi i Zachodzie KPCh przewodzi wszystkim i wszystkiemu. Nie powinno więc dziwić, że panuje także nad czasem i potrafi twórczo zarządzać historią w zależności od potrzeb bieżącej sytuacji. Dotyczy to także historii samej partii, która doczekała się właśnie nowego opracowania. Będzie ono stanowić obowiązującą wykładnie dziejów partii, przynajmniej do następnej edycji.

Nowa edycja „Krótkiej historii KPCh” (中国共产党简史) jest oczywiście przygotowana na nowe czasy i „Nową Erę”. Już w styczniu b.r. pojawiło się nowe wydanie opracowania samego Xi Jinpinga „O krótkiej historii KPCH” (论中国共产党简史). Nadało ono ton pracom nad nową edycją1 dziejów partii komunistycznej – zgaduję, że autorzy zostali wcześniej poinstruowani.

Co prawda, dopiero zacząłem czytać nową wersję historii KPCh w wydaniu Xi jinping, a na drugą pozycję muszę jeszcze poczekać, ale już widać spore zmiany w narracji KPCh. Teraz okazuje się, że Deng Xiaoping wcale nie namawiał towarzyszy, aby utrzymywać niski profil międzynarodowy i po cichu budować siłę.2 Nie, on wręcz był jastrzębiem, czego miał dać dowód w czasie spotkania z były prezydentem USA Richardem Nixonem w 1989 roku. Również takie wydarzenia jak przejęcie Hong Kongu czy polityka Pekinu w regionie są pokazane z bardziej nacjonalistycznej niż internacjonalistycznej perspektywy. Włos zaczyna się na głowie jeżyć jednak w częściach poświęconych czasom Mao Zedonga. Zniknęła ocena Deng Xiaoping, że Mao był w 70% dobrych, a w 30% popełnił jakieś błędy. Teraz Mao miał zawsze rację, a rewolucja kulturalna okazuje się kampanią… antykorupcyjną, i jeszcze wszystkie problemy rewolucji kulturalnej wynikały z błędnej i niedokładnej implementacji koncepcji Wielkiego Sternika. W ogóle cały rozdział poświęcony rewolucji kulturalnej z poprzedniego wydania został zastąpiony nowym ogólnikowym tekstem.

W tym świetle nabierają sensu doniesienia, że władze na nowo zablokowały możliwość odwiedzania grobu Zhao Zhiyang, sekretarza generalnego KPCh, który sprzeciwiał się maskarze na placu Tiananmen w 1989 roku. Za to udostępniono odwiedzającym grób Jiang Qing, wdowy po Mao, która popełniła samobójstwo odsiadując dożywocie za zbrodnie z okresu rewolucji kulturalnej.

Wygląda na to, że Xi Jinping chce zmienić nie tylko przyszłość partii i Chin, ale też przeszłość.


1 Poprzednia pochodzi z 2010 roku i została wydana pod rządami Hu Jintao. W 2001 roku miała miejsce premiera jeszcze innej wersji.
2 Strategia 24 znaków? Nikt o niej już nie słyszał.

Opublikował/a Michał Bogusz

One Comment

  1. […] są fragmenty poświęcone zmaganiom się rodziny byłego premiera z rewolucją kulturalną. Jak pisałem w zeszłym tygodniu, zgodnie z nową edycją „Krótkiej historii KPCh” rewolucja […]

    Polubienie

    Odpowiedz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.