Zostajemy z Liu Changqing.

新年作
鄉心新歲切, 天畔獨潸然。
老至居人下, 春歸在客先。
嶺猿同旦暮, 江柳共風煙。
已似長沙傅, 從今又幾年。

Obchodząc Nowy Rok

Tęsknotę za domem nowy rok pogłębia,
na krańcu nieba samotnie wylewam łzy.

Stary i zdegradowany by służyć innym,
wiosna wraca, lecz ja wciąż w gościnie.

Górskie małpy towarzyszą mi od jutrzenki do zmierzchu,
jestem jak nadrzeczna wierzba skręcona wiatrem i wilgocią.

Jestem już jak mistrza z Changsha,1
od dziś ile lat jeszcze mi zostało?


1 To odniesienie do Jia Yi (賈誼 200 p.n.e. – 169 p.n.e.), który był na wygnaniu w południowym królestwie Changsha (mniej więcej dzisiejsza prowincja Hunan). Tutaj to oczywista aluzja do położenia samego autora.

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.