Wracamy do Li Shangyin.

春雨
悵臥新春白袷衣, 白門寥落意多違。
紅樓隔雨相望冷, 珠箔飄燈獨自歸。
遠路應悲春晼晚, 殘宵猶得夢依稀。
玉璫緘札何由達, 萬里雲羅一雁飛。

Wiosenny deszcz

Przygnębiony leżę w wiosenne święto w codziennym ubraniu,1
Jedynie Białe Wrota2 dalekie moje myśli wielce zaprzątają.

Samotny czerwony dom3 w deszczu stoi twarzą w twarz z zimnem,
perłowe sznury zasłony zalewają lampę, samotny pragnę powrócić.

Daleka droga pełna będzie smutku wiosennych wieczorów,
zepsuta do cna noc gorsza niż mglisty i przygnębiający sen.

Jadeitowe bransolety przygniatają list na biurku, czemu je słać,
tysiące mil dalekie chmury zbierają się do lotu jak dzikie gęsi.


1 白袷衣 rodzaj długiej białej szaty, która służyła w czasach Tang za codzienne ubranie używane w okół domu lub do pracy.
2 Białe Wrota to przedchińska nazwa Nankinu.
3 Burdel i zajazd w jednym.

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

Ta witryna wykorzystuje usługę Akismet aby zredukować ilość spamu. Dowiedz się w jaki sposób dane w twoich komentarzach są przetwarzane.