Według doniesień Bloomberga Pekin planuje zniesienie wszelkich ograniczeń w posiadanej liczbie dzieci. Jeszcze w 2016 roku zmieniono politykę „jednego dziecka” na „dwójkę dzieci” w rodzinie,1 a z końcem roku mają zniknąć wszelkie ograniczenia.

Obawiam się, ze jednak jest za późno.

W ChRL pojawiła się już nie tylko ogromna dysproporcja płci, ale też wcześniejsza liberalizacja nie przyniosła gwałtownego skoku w dzietności.

Po prostu, wraz z modernizacją zmienił się model rodziny i rodzicielstwa. Przewartościowaniu uległy aspiracje zawodowe i osobiste kobiet, ale też oczekiwania obydwu płci w odniesieniu do związku i miłości. Zmieniło się pojęcie szczęścia. Zmiana nastąpiła na dobre, czy na złe, ale nie da jej się odwrócić.

Problem w tym, że w ChRL „polityka jednego dziecka” gwałtownie przyśpieszyła proces demograficzny, który towarzyszy modernizacji, i w efekcie skumulowała jego negatywne skutki.

Kiedy w wielu krajach rozwiniętych i w skali globu mamy do czynienia z „wydłużaniem się” piramidy demograficznej, tak że bardziej przypomina ona obelisk, to w ChRL doszło do całkowitego odwrócenia piramidy demograficznej.


1 W rzeczywistości system od samego początku był bardziej złożony.

Opublikował/a Michał Bogusz

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.