Kategoria: Poezja Tang

„Trzysta wierszy Tang” (唐詩三百首) zostały skompilowane przez Sun Zhu (孫洙) w czasach mandżurskich i wydane w 1764 roku. Do dnia dzisiejszego jest to pozycja obowiązkowa w bibliotece domowej chińskiej inteligencji, a dzieci muszą się wielu z nich uczyć w szkole na pamięć, co pewnie, jak wszędzie na świecie, nie budzi wśród nich zbytniego entuzjazmu.

Zobacz: 300 wierszy Tang

Wang Wei: „Jesienny nokturn”

Połówka Księżyca wschodząc jesienną rosę oświetla,
otula się przed zimnem, ubranie nie zmienione na noc.

Meng Haoran: „Zatrzymawszy się w gospodarstwie przyjaciela”

Stary przyjaciel przygotował kurczaka i proso,
zaprosił mnie, abym zobaczył rodzinne pola.

Wang Jian: „Młoda żona”

Trzeciego dnia zeszłam do kuchni,
umywszy ręce zaczęłam gotować zupę.

Liu Yuxi: „W świątyni pierwszego króla Shu”

Herosa Nieba i Ziemi moc wielka,
tysiąc lat później wciąż olśniewa.

Liu Yuxi: „Ulica Wuyi”

Na Moście Szkarłatnego Ptaka chwasty kwitną,
na ulicę Wuyi jedynie słońce krzywo spogląda.

Li Bai: „Westchnienie z jadeitów schodów”

Na jadeitowych schodach Biała Rosa,
nocą przesiąka głęboko do skarpet.

Li Shangyin: „Jest tylko jedna”

Jest tylko jedna chmury zasłona i piękność,
w Fengcheng boi się zimna wiosenną nocą.

Song Zhiwen: „Napisane w zajeździe na północ od Gór Dayu”

Jesienią, gdy gęsi lecą na południe,
ludzie mówią, że tutaj zawracają,

Li Bai: „Przez Przełomy Jangcy”

Od Białego Cesarza pomiędzy Barwnymi Chmurami,
całych dziesięć tysięcy mil do Kopca nad Rzeką.

Li YI: „Krótkie, ale radosne spotkanie ze szwagrem”

Dziesięć lat chaosu za nami,
postarzali spotykamy się przypadkiem.

Li Bai: „Pieśń czystego szczęścia III”

Znany kwiat i piękna kobieta obydwa rade,
zawsze cesarski rozradowują wzrok.

Li Bai: „Pieśń czystego szczęścia II”

Z gałęzi czerwonych piwonii rosa zbiera aromat,
kobiety i mężczyźni na próżno łamią serca.

Li Bai: „Pieśń czystego szczęścia I”

W chmurę zdaje się ubrana, z kwiatu zdaje się uformowana,
wiosenny wiatr zawiewa z balkonu rosę na kwiecia gąszcz.

Li Bai: „Gorzka miłość”

Piękna zwija perłowe zasłony łoża,
siedząc głęboko marszczy piękne brwi.

Liu Jixu: „Wiersz”

Droga kończy się wśród białych chmur,
wiosna dłuższa niż siny strumień.

Qin Taoyu: „Biedna Dziewczyna”

Z biednej chaty, nieznająca jeszcze jedwabiu ni perfum,
zaaranżowanie małżeństwo wzbudziłoby tylko sam żal.

Meng Jiao: „Pieśń Podróżnika”

W ukochanej matki rękach nić,
na podróżnika ciele ubranie;

Du Mu: „Wiadomość do Han Chao, sędziego pokoju w Yangzhou”

Zielone góry skryte, rzeka ciągnie się daleko,
koniec jesieni ziół nad Jangcy jeszcze nie przyćmił.

Luo Binwang: „Więzień polityczny słucha cykady”

Od zachodu dnia cykady głos słyszę,
południowca w gościnie do przemyśleń zaprasza.

Du Mu: „Ogród Złotej Doliny”

Rozkwitające pąki rozsypują się po kolei jak pachnący popiół,
płynąca woda niewzruszona, trawy sobą się cieszą.

Du Mu: „Rozstanie II”

Tak dużo czułości lecz wydaje się w sumie bez uczucia,
można rozmyślać tylko przed kielichem, niezdolnym do uśmiechu.

Du Mu: „Rozstanie I”

Pełna wdzięku i subtelna ponad, trzynastoletnia,
piękna w rozkwicie, jak pączek wiosenną porą.

Du Mu: „Czerwony klif”

Złamana włócznia zagrzebana w piasku nie do końca zardzewiała,
sam ją dokładnie oczyściłem, odsłaniając symbol dawnej dynastii.

Du Fu: „Widząc Li Bai we śnie 2”

Przepływają chmury dzień cały rzędami,
Wędrowcu, długo nie przybywasz;

Du Fu: „Widząc Li Bai we śnie 1”

Rozdzieleni przez śmierć przełykamy łzy,
życia zmienność często sprowadza żal.

Liu Zongyong: „Żale żołnierza”

Rok za rokiem nad Złotą Rzeką lub na Jadeitowej Bramie,
dzień za dniem poganiając konia lub dzierżąc ostrze.

Li Duan: „Słuchając lutni”

Ćwierka lutnia, dłoń przy mostku,
śnieżnobiała ręka na jadeitowym pudle.

Jin Changzu: „Westchnienie wiosny”

Odlatują w dal wilgi,
nie powinny robić na gałęziach rabanu.

Jia Dao: „Szukając eremity”

Pod sosną spytałem ucznia,
powiedział, mistrz poszedł zebrać zioła.

Wang Han: „Pieśń Liangzhou”

Wyśmienite wino połyskuje w kubkach,
wciąż spragnieni, lecz wzywają ich na siodło.

Quan Deyu: „Stół przybrany jadeitem”

Ostatniej nocy pas mojej tuniki się rozwiązał,
dzisiaj rano pajączek przemknął nade mną.

Huangfu Ran: „Wiosenne myśli”

Wilgi świergoczą, jaskółczy język ogłasza nowy rok,
lecz osada Konia i pustyni wydmy tysiące mil drogi stąd.

Cui Tu: „Wigilia Nowego Roku”

Dalej, coraz dalej na drodze Trzech Ba,
tkwię w niebezpieczeństwie tysiące mil od domu.

Chang Jian: „Ustronie Wang Changlinga”

Czysty strumień, głęboki i niezbadany,
ustronie to tylko samotna chmura.

Chang Jian: „Buddyjskie ustronie za Świątynią Złamanej Góry”

Wczesnym rankiem u wejścia do starej świątyni,
pierwsze promienie przenikają wysokie drzewa.

Li Pin: „Przekraczając Rzekę Han”

Za górami listy z wiadomościami ustały,
minęła zima i nastała ponownie wiosna.

Pei Di: „Do Cui Jiu”

Wracając górami przez głębie i płycizny przechodzę,
muszę do końca wykorzystać tego krajobrazu piękno.

Cui Tu: „Samotna dzika gęś”

Wiele kluczy wracając granicę przekracza,
niewyraźny cieniu samotnie dokąd podążasz?

He Zhizhang: „Powrót do domu”

Młodym opuściłem dom, starym wracam,
dialektu nie utraciłem, ale skronie posiwiały.

Chen Zi’ang: „Na bramie Yuzhou”

Przed sobą nie widzę przodków,
za sobą nie widzę nikogo z nadchodzących pokoleń.

Zhang Xu: „Potok kwitnącej brzoskwini”

Niewyraźny most wynurza się ponad równinę mglistą,
kamienna grobla na zachodnim brzegu szuka rybackiej łodzi.

Zu Yong: „Śnieżne szczyty Zhongnan”

Pochmurne szczyty Zhongnan strzelają w górę,
śnieżne zaspy podtrzymywane obłokami.

Zu Yong: „Spoglądając na wewnętrzną bramę Wielkiego Muru”

Jak tylko regionu Yan gościnę opuściłem serce mi zadrżało,
w drodze ku zgiełku piszczałek i bębnów chińskich obozów.

Gu Kuang: „Pałacowy wiersz”

Z jadeitowego gmachu w pół drogi do nieba wzlatują muzyka i pieśni,
wiatr niesie pałacowych konkubin śmiechy i rozmowy zmieszane.

Zheng Tian: „Zbocze Mawei”

Kiedy cesarz wrócił z konnej przejażdżki, Yangfei zginęła,
chmura i deszcz niezapomniane, codzienne nowe.

Wuminshi: „Dzień bez ognia”

Kończy się Zimne Jedzenie – deszcz trawę zrasza obficie,
wciąż jęczmienia kłosy na wietrze falują, a wierzby połyskują na grobli.

Xibiren: „Generał Ge Shu”

Północna Konstelacja Siedmiu Gwiazd wysoko,
Ge Shu nocą wznosi ostrze.

Ma Dai: „Rozpamiętywanie przeszłości nad rzeką Chu”

Mroźne powietrze i zimne promienie zbiegają się,
zachodzące słońce chowa się za dalekimi wzgórzami.

Ma Dai: „Jesienny domek nad rzeką Ba”

Nad rzeką Ba nawałnica wyciszyła się,
wieczorami widuję klucze dzikich gęsi.

Dai Shulun: „Przypadkowe spotkanie starych przyjaciół w wiejskim zajeździe”

Na jesiennym niebie księżyc ponownie w pełni,
cesarskie miasto pod nocy tysiąca ciężarem.

Han Wo: „Zimniejsza pogoda”

Zielonkawe, w kratę na zewnątrz wyszywane zasłony opuszczono,
pąsowa firana malunkami niesie wiadomość.

Du Qiuniang: „Wyszywana złotem szata”

Błagam Panie, nie żałuj złotem wyszywanej szaty,
błagam Panie, żałuj lepiej młodości czasu.

Chen Tao: „Turkiestan”

Ślubowali zmieść barbarzyńców nie zważając na życie,
pięć tysięcy w sobolach i brokatach zniknęło w zachodnim kurzu.

Li Shangyin: „Wiatr i deszcz”

Przejmujące zimno Poematu szlachetnego sztyletu,
rozjazdów i namiętności wiele pozbawiło lat.

Li Shangyin: „Cykada”

Na drzewie przysiadłaś niezaspokojone pragnienie ugasić,
lecz daremnie melancholii oddajesz głos.

Han Yu: „Górskie głazy”

Tam, gdzie wielkie górskie głazy i ścieżka wąska,
o zmierzchu docieram do świątyni, z której nietoperze ulatują.

Wang Changling: „W jej cichym oknie”

W swoim buduarze młoda żona nie zna troski,
w wiosenny dzień skupiona na stroju wspina się do luksusowego pawilonu.

Liu Changqing: „Słysząc grającego na lutni”

Dźwięk strumienia z siedmiu strun się podnosi,
bez ruchu słucham sosen na zimnym wietrze.

Wei Yingwu: „Wiersz do taoistycznego pustelnika z góry Chuanjiao”

Teraz, kiedy zrobiło się w gabinecie zimno,
nagle zatęskniłem za przyjacielem z gór;

Wang Wei: „Pieśń o dziewczynie z Luoyang”

Dziewczyna z Luoyang z domu na przeciwko,
wygląda tylko na lat piętnaście lub niewiele więcej;

Cen Shen: „O spotkaniu kuriera do stolicy”

Rodzinne miasto na wschodzie długiej drogi,
oba rękawy starucha od łez wilgotne.

Meng Haoran: „Nocne cumowanie na rzecze Jiande”

Bujająca się łódź do zamglonego brzegu przybija,
zachodzące słońce dalekie troski odnawia.

Bai Juyi: „Sugestia dla mojego przyjaciela Liu”

Zieleń świeżego, niefiltrowanego wina z ryżu,
czerwień małego glinianego pieca.

Du Fu: „Piękna”

Nie ma piękniejszej w jej pokoleniu,
samotna mieszka w pustej dolinie;

Bai Juyi: „Trawy”

Bezkresna, zamierzchła na równinie trawa,
rok za rokiem wysycha, a dobrze się ma.

Du Mu: „Noc w tawernie”

W zajeździe całkowicie pozbawiony towarzystwa,
bez reszty skupiony na uczuciu samoużalania.

Du Mu: Przycumować nad rzeką Qinhuai

Mgła ogarnia zimne wody, księżyc ogarnia plaże,
noc zacumowała nad Qinhuai niedaleko tawerny.

Du Mu: „Wyznanie”

Będąc w dołku nad rzeką, jeziorem trzymam butelkę mocno,
cienka talia pełna wdzięku tak smukła, że dłonią ją obejmę łatwo.

Du Fu: „Długa wspinaczka”

Wiatr goni wysoko po niebie, małpy popiskują żałośnie,
przezroczyste jezioro o białym piasku, ptaki latają w koło.

Li Bai: „Rozstanie w winiarni w Nanjing”

Wiatr nawiewając wypełnia lokal zapachem kwitnących wierzb,
dziewczyna z Wu polewając alkohol zachęca gości by smakowali;

Wang Wei: „Chata nad rzeką Wei”

Ukośne promienie oświetlają cmentarzysko niknące w oddali,
zniszczonym szlakiem bawoły i owce wracają.

Li Bai: „Pożegnanie z przyjacielem”

Zielona linia gór na północ od murów miejskich,
białe zakole wód na wschód od miasta.

Du Fu: „Wyglądanie wiosny”

Kraj złamany, góry i rzeki zostały,
wiosna nastaje, trawa i drzewa zielenieją.